| تبليغات | X |
رُخت همچون گل مهتاب غمگین به دشت آسمانم بود و گم شد
همه شب برق چشمان سیاهت چراغ آشیانم بود و گم شد
کلید قلب تو در دست من بود به دست دیگری افتاد و افسوس
شبی زنجیر گیسوی سیاهت فتاد از گردنم فریاد و افسوس
تو دوری از من اکنون در دل من غریوی خوشتر از غوغای دریاست
به صحرای دل بی آفتابم تو گویی سردی شبهای دریاست
هر آنچه دارم ایکاش خدا کند روزگار زدست من بگیرد یکبار تو را به من رساند
هر آنچه دارم ایکاش خدا کند روزگار زدست من بگیرد یکبار تو را به من رساند
تو را به من رساند
تو را به من رساند ...
* زبان حال من نبود ، به پاس اجرای بی همتای ویگن از این شعر نوشتمش ، بگردین پیداش کنین :
از سری کاست های قدیمی Caspian ، « ویگن ۳ » ، آهنگ « گمشده » .
*«سلطان محمود در زمستانی سخت به طلحک گفت که با این جامه ی یک لا در این سرما چه میکنی
که من با این همه جامه می لرزم . گفت : ای پادشاه تو نیز مانند من کن تا نلرزی . گفت : مگر تو چه
کرده ای ؟ گفت : هر چه جامه داشتم همه را در بر کرده ام .»
* یکی برای بابا تعریف کرده بود که یه بنده خدایی از همشهری های ما می میره و هشتصد - نهصد
میلیون تومن پول ازش می مونه برای ۹ تا بچه هاش . وصیت کرده بوده که صد میلیونشو صرف ساخت
مسجد بکنن که بچه هاش تصمیم می گیرن این کارو انجام ندن ، ولی یکی از بچه ها که منصف تر از
بقیه بوده میگه به وصیتش عمل کنین وگرنه بابا مون اون دنیا می سوزه ، اون یکی جواب میده :
یه نفر بسوزه بهتر از اینه که ۹ نفر بسوزن !!
* میگن دارم بزرگ میشم ، راست میگن ؟!
* اون روز از نزدیک خیره شده بودم به ساعت رومیزیم .. سرعت حرکت عقربه بزرگه بد جوری محسوس
بود و وحشتناک ! من می ترسم !
* بهار تموم شد ..
بهار بازم بیا !
...
میای ؟!!
*...
به من نگاه کن !
بگذار من
- در سکوت صدای نگاه تو -
تراژدی مرگ همه ی فریاد ها را
تجربه کنم ...
